Spoormachinist

Jacques Huberts, directeur NS Reizigers, zei in een interview: ‘Leg de macht bij de werkvloer.’ Maar waar vind je tussen al het personeel die geboren, natuurlijke leider?

Iemand die zonder dwang iedereen dezelfde richting op krijgt. Die onzichtbaar zijn werk doet en pas als er zich problemen voordoen, zijn stem laat horen of in het uiterste geval, corrigerend optreedt. Deze leider luistert naar de geluiden uit zijn omgeving en volgt de signalen uit de maatschappij. Hij denkt minstens twee stappen vooruit. Zolang hij groen licht krijgt, gaat hij op volle snelheid door. Dat is zijn werk en zijn kracht. Pas als hij de weg voor zich niet meer voldoende kan overzien, mindert hij vaart, maar er is een rood sein voor nodig om hem tot stoppen te dwingen. Stilstand is immers achteruitgang. Een enkele keer haakt hij aan bij een voorganger maar net zo gemakkelijk splitst hij zich weer af als die in zijn ogen het verkeerde pad op dreigt te gaan. Te allen tijde neemt hij het op voor zijn volgelingen en die liefde krijgt hij terug. Als iemand hem zegt: ‘De richting die u gaat bevalt me niet,’ zullen zijn medestanders het voor hem opnemen: ‘Mevrouw –of meneer- dan zit u in de verkeerde trein.’ En mocht hij onverhoopt toch eens op een doodlopend spoor zitten, dan probeert hij niet stug zijn zin door te drijven, maar keert resoluut om.

Ik ben het geheel met onze directeur eens, want Jacques Huberts heeft het natuurlijk over: De Machinist!