Spoormachinist

Tweede kerstdag, maandag 26 december, was ik aan het begin van de avond onderweg van Den Haag naar Venlo. Ik reed net het station van Tilburg uit, toen ik een ster zag. Pardon, toen de treindienstleider belde. Met duidelijke tegenzin gaf hij een verzoek van de KLPD aan me door. Een persoon die hij gedetailleerd beschreef, was die dag niet teruggekeerd naar de instelling van de GGZ waar hij verbleef. De politie wilde dat ik naar hem uitkeek langs de voetbalvelden. De enige reden die ze hadden om juist daar te zoeken, was dat hij daar de vorige keer ook zat.

Het was geen officiële Aanwijzing VR om voorzichtig – d.w.z. met maximaal veertig kilometer per uur – te gaan rijden, maar om ongelukken te voorkomen nam ik het wel zo op. Voor kerstdagen was het dit jaar opvallend stil wat betreft zelfdodingen op het spoor, en dat wilde ik graag zo houden. Omdat ik niets wist van de geestelijke gesteldheid van deze wegloper, reed ik met een slakkengangetje langs de sportterreinen en er voorbij tot de overweg ongeveer een kilometer verderop. Ik had niemand langs het spoor aangetroffen – hoewel ik die in het duister ook best gemist kon hebben – alleen iemand gehurkt in de regen op het fietspad zien zitten. Zo gaf ik dat ook door aan de treindienstleider.

Door dit oponthoud had ik ondertussen wel een vertraging opgebouwd van bijna tien minuten. Dat zou een probleem kunnen worden voor reizigers die in Eindhoven over wilden stappen op de intercity richting Maastricht. En dat waren er heel wat. De treindienstleider Tilburg was echter volop bereid me een duwtje in de goede richting te geven. Alle, maar dan ook werkelijk alle seinen op mijn spoor toonden veilig groen. Ik reed op topsnelheid naar Boxtel, op het laatste moment zachtjes remmend, zodat ik met een ‘iets-meer-dan’ tachtig, zonder ingreep van de ATB, direct na de bocht mijn snelheid weer kon verhogen. De Tijdelijke Snelheids Beperking (TSB) die honderd kilometer per uur toestond, passeerde ik met ruime marge, maar met correctie en enige afronding naar beneden, kwam ik toch heel aardig in de buurt. Met 140 kilometer per uur door de tunnel in Best en op naar het laatste rechte stuk. De vertraging was ondertussen teruggelopen naar vijf minuten. Een perfect staaltje van samenwerking tussen treindienstleider en machinist, ProRail en NS.

Ik had bewust nog niets over de oorzaak van deze vertraging omgeroepen. Ik wilde niemand blij maken met een dode mus. Nu ik zeker wist dat ik de aansluiting ging halen, bereidde ik een feestbericht voor. Een kerstfeestbericht met veel tegenslag en toch een happy end:

Goedenavond dames en heren. Zoals u gemerkt hebt, hebben wij bij Tilburg een kleine vertraging opgelopen. Dat kwam doordat er een verwarde man langs de rails kon lopen. Om u toch een beetje warm te houden deze laatste kerstavond, hebben wij er – in samenwerking met de verkeersleiding van ProRail, het laatste stuk flink de vaart in gezet om de aansluiting naar Maastricht te kunnen halen. Hier en daar hebben we er wel een kleine overtreding voor moeten maken, maar zo kan ik u tenminste nog enkele prettige kersturen wensen.

Ja, dit bericht zou de reizigers nog gelukkiger maken dan ze nu al waren. Tegenslag overwinnen door iets meer te geven dan eigenlijk mogelijk is, dat is toch de ware kerstgedachte. Bij Eindhoven Beukenlaan begon ik rustig af te remmen. Tot mijn vreugde had de treindienstleider ervoor gezorgd dat het sein op spoor twee in Eindhoven ook al op groen stond, zodat ik met een vaartje van zestig op het perron af kon rijden. Precies twee minuten te laat bracht ik de trein in Eindhoven tot stilstand en opende de deuren. Twee minuten, daar had de intercity naar Maastricht op moeten wachten.

Had moeten wachten. Maar hij had niet gewacht. Misschien omdat er in de informatieborden boven het perron ongeveer vijf minuten vertraging stond, in plaats van twee. Misschien omdat de treindienstleider Tilburg zijn Eindhovense collega niet had ingelicht. Misschien omdat de treindienstleider Eindhoven verzuimd had het sein op spoor 1 uit de automatische bediening te halen. Misschien omdat er een hoofdconducteur op zat die altijd strikt – dus ook op zon- en feestdagen – volgens de regels der punctualiteit handelde. Misschien had ik nog dichter tegen de snelheidslimiet moeten rijden. Misschien had ik het verzoek van de KLPD minder serieus moeten nemen. Misschien, het maakte geen verschil. Mijn feestelijke omroepbericht kon de vuilnisbak in. Ik zag alleen maar boze en teleurgestelde mensen aan de overzijde van het perron lopen. Die moesten nu bijna een half uur wachten op de volgende intercity. Het tafereeltje paste niet echt in mijn kerstsfeer. Gelukkig hoefde ik zelf niet naar buiten om te proberen het onverklaarbare te verklaren. De conducteur floot, sloot de deuren en ik reed door naar Helmond en Venlo. Nadat mijn achterlichtjes het station verlaten hadden, stonden de overstappers op een koud en kaal perron.

Heeft er iemand nog luciferhoutjes?

Dit bericht was geplaatst op 31 december 2011 om 01:17 en is gearchiveerd onder spoor. Je kan de reacties hierop volgen via de RSS 2.0 feed. Alle reactiemogelijkheden zijn momenteel gesloten.