Spoormachinist

Vreemde Vogels

Ook in 2012 komt er weer een Nieuwjaarsconcert van het Nederlands Blazers Ensemble, ook dit jaar weer een bijbehorende compositiewedstrijd voor jongeren tot en met 18 jaar. Ook dit jaar heb ik het Familieconcert Regio Zuid in het Muziekgebouw Frits Philips te Eindhoven bezocht. Ook dit jaar ben ik weer blij dat ik niet in de jury zat. Ik houd het dus bij een korte beschrijving en laat het salomonsoordeel met plezier over aan Bart Schneemann.

Mimi Magusin – Vrij

Een trouwe deelneemster, de laatste twee jaar met gevoelige, zeer persoonlijke liedjes. ‘Liedjes’ klinkt eigenlijk te oneerbiedig, want de combinatie van tekst en muziek stijgt ver boven het eenvoudige refrein-couplet-refrein uit. Prachtig intro, mooi gezongen door twee stemmen, maar waarschijnlijk net te weinig show voor het Nieuwjaarsconcert. Een verliezer is ze zeker niet. Van zulke uitspraken krijg ik kippenvel: …juist de vrijheid die je jezelf geeft. Het blijft altijd de vraag hoeveel je je wilt aanpassen en hoe dicht je bij jezelf blijft. 
Dit stuk gaat over mijn gevecht, hoe ik heb gestreden om bij één van de twee kampen te komen…

Ik hoop ooit nog meer te vernemen van haar strijd, op haar eerste verzamelalbum.

Zoran Rosendahl – Kabouterkoning Kyrië

Bart Schneemann maakte zich voorafgaand aan het optreden zowel als daarna, overdreven vrolijk over het onderwerp van de compositie van Zoran. Hoe kon hij nou als zeventienjarige nog in kaboutertjes geloven? Bart Schneemann heeft zeker nooit meegereden in het Nachtnet. Kabouters zijn niet die vriendelijke puntmutsen die Rien Poortvliet getekend heeft. Ze kunnen uiterst wraakzuchtig zijn. Dat heeft Zoran goed begrepen, Bart zal het vanzelf merken.

Hoe dan ook, het was een zeer sterke compositie bestaande uit twee prima tot eenheid gesmede delen. (Smeden kunnen die kabouters!) Een vrolijke dans en een sombere treurzang. Die laatste had van mij nog wat droeviger gemogen, maar het euphoniumspel van broer Rodin maakte dat meer dan goed. Zonder zich te forceren speelde hij de hoge noten die Zoran geschreven had. Als het mijn broer was geweest, had ik hem teruggeschopt naar zijn piano. En daar kwam hij niet achteruit tot mijn trompetpartij een stuk eenvoudiger was geworden.

Helaas gaan de broers niet door naar de finale. Ik denk dat wederom het showelement hierbij een grote rol heeft gespeeld. Je maakt toch een sportievere indruk met een saxofoon dan met een euphonium. Sax klinkt sexy, Euph klinkt als… een enge ziekte. Probeer het eens met een – op z’n Engels uitgesproken – Fantasy 2012 Euphonium Firestarter. Paar vlammetjes op het instrument schilderen, beetje moonwalk erbij en je staat zo in de finale.

Rozemarijn Roland Holst - Ahead

Ze kwam, ze zag, en ze ging weer. Jammer dat ze zich geen tijd gunde te overwinnen. Binnen de sluitertijd van één enkele foto was ze opgestaan, had haar applaus in ontvangst genomen en was ze weer vertrokken. Jammer, want meer dan de andere deelnemers zocht ze het in een combinatie van zang en een zich langzaam ontwikkelende melodie die steeds dringender werd maar nooit de tekst verdrong. En wat een tekst! Vooral de volgende zin spreekt mij persoonlijk aan:

Fading slowly into utter silence,
Losing what it was, what it is, or could be.

Ook in het refrein zitten schitterende passages:

Stubbornly different, day by day I keep looking beyond,
beyond my own questions and beyond my own doubts,
I will always try to go far beyond.

Fully awakened, day by day I keep looking ahead,
ahead of my shadow and ahead of old times,
I will always step out full speed ahead.

Ik zal zelf niet zo snel ‘Ahead’ lopen. Ik kuier er meestal bedachtzaam, twijfelend achter aan. Maar één ding heb ik met Rozemarijn gemeen: we kiezen nooit de weg die anderen gaan. Nooit een verharde weg, nooit een platgetreden pad. Te veel show zou in dit geval afbreuk doen aan haar kwaliteiten, maar waarschijnlijk is Rozemarijn allang, full speed ahead, ver voorbij het Nieuwjaarsconcert, op weg naar nieuwe muzikale ontdekkingen.

Daja en Simo van de Vosse – The tour of the feather

Volgens Bart Schneemann zijn Daja en Simo dit jaar volwassen geworden, als componisten. Ze zijn in zijn ogen enorm gegroeid. Dat klopt natuurlijk letterlijk en figuurlijk, maar ik zou eerder zeggen dat ze hun horizon verlegd hebben en meer zijn gaan experimenteren met klank. Ik vind Crazy Cat namelijk nog steeds een topnummer en van de melodie van Zelf hoef ik maar een paar noten te horen, of het wijsje zit weer een hele dag in m’n kop.

Hun inzending van 2011 klinkt soms klassiek, dan weer als hardrock, bizar, komisch en vervolgens als serieuze jazz. Experimenten als improvisatie, de onregelmatige, wisselende maatsoorten en het wapperen met gekleurd papier, deden me sterk denken aan de helaas veel te jong overleden componist van ‘Mensenmuziek’ – zoals hij het zelf noemde – Willem Breuker. Even leek het alsof ze een overkill aan effecten, polyritmiek en -metriek in hun werk hadden zitten, maar dat werd veroorzaakt door musici van het NBE zelf die niet tot drie konden tellen. Bart Schneemann deed het schuldbewust af als foutjes door de ingewikkelde maatsoorten, maar een 7/8 is ook maar gewoon 2+2+3. Aan de meetellende voet van Simo kon ik zien dat hij zich niet van de wijs liet brengen. Daja keek af en toe wat angstig, maar hield eveneens strak aan het voorgeschreven ritme vast. Klasse als je zo koelbloedig reageert.

Simo en Daja wonen in Zeist, niet bepaald wat ik onder Zuid-Nederland versta. Ik hoop dus dat ze hier weer snel verdwijnen. Hun plek is in Amsterdam, in het Muziekgebouw aan ’t IJ om precies te zijn, met een zaal voor klassiek moderne muziek en de BIM-zaal voor Jazz. Ze zullen dan waarschijnlijk op de trap tussen beide zalen in moeten spelen, of ieder apart in een eigen zaal. Dat wordt hoe dan ook een leuk experiment en een superconcert. Beetje vreemd, maar Willem Breuker zal het geweldig vinden.

Jammer dat ik tijdens de finale in Almere moet werken, zodat ik ze niet kan horen als ook het NBE gerepeteerd heeft. Dat zie ik 1 januari dan wel op televisie.

Celia Swart – Stray Saturn

Twintig jaar oud was Candy Dulfer toen ze met Lily was here een grote hit scoorde. Vlammen en stoom ontsprongen aan Candy én aan haar saxofoon. Ook haar toeschouwers stonden in brand. Door Candy én door haar saxofoon. Maar dat is ondertussen alweer twintig jaar geleden. Geen nood, oma kan gaan rusten, Celia Swart neemt het van haar over. Tijdens het familieconcert hield ze zich nog enigszins gedeisd, maar samen met haar energieke drummer en de juiste funky, jazzy ambiance, is er vast geen houden meer aan. Meer valt er over deze compositie eigenlijk niet te vertellen. De nieuwe Candy Dulfer is door naar de finale. Binnen een paar jaar North Sea Jazz.

Bo Ribbens – Pinguïn in de woestijn

In 1976 maakte Alan Parker de musicalfilm Bugsy Malone. Een verhaal over de strijd tussen mafiabendes, waarin alle rollen worden gespeeld door kinderen. Kinderen in een keiharde gangsterwereld, het geeft een heel vervreemdend effect. In die film zit een kroegscène waarin een honky-tonk-jazzorkest rondom een piano de meest swingende muziek speelt die je je kunt voorstellen.

Vijfendertig jaar later staat hetzelfde orkest, geen spat ouder geworden, in Eindhoven op het podium. Jazzy&Co, onder leiding van de tienjarige Bo Ribbens, speelt alsof het zo uit de film is gestapt. Wel hebben ze de jazz-zang vervangen door een stukje rap, prachtig gebracht door de twaalfjarige Joshua, een kleine jongen die constant lacht. De rap klonk leuk, maar hij viel pas echt op toen hij hoge noten ging zingen. Hoog en vooral zuiver kwamen de noten onder zijn muts vandaan.

Ik zou wel eens bij een repetitie van Jazzy&Co aanwezig willen zijn. Een hoop lol en flauwekul waarschijnlijk, totdat Bo zegt dat er serieus gerepeteerd moet worden. Dat leiderschap straalt hij uit achter de piano. Hij speelt schijnbaar achteloos, uit de losse pols, maar ondertussen houdt hij alle musici in de gaten en zorgt ervoor dat niemand uit de maat gaat lopen.

Behalve het prima muzikaal niveau, was het ook nog leuk om te zien. Bo zelf, maar ook de muzikanten om hem heen, hebben allemaal iets heel eigens, iets karakteristieks dat ze een unieke uitstraling geeft. Stuk voor stuk vreemde vogels die het op de televisie fantastisch zullen doen.

Jammer dat er nog drie andere regio’s zijn, want Zuid alleen had al een heel concert kunnen vullen. Eén ding is zeker: het gaat een heel spannende finale worden. En voor Daja en Simo: niet vergeten, driemaal is scheepsrecht!

Dit bericht was geplaatst op 16 december 2011 om 00:41 en is gearchiveerd onder Muziek. Je kan de reacties hierop volgen via de RSS 2.0 feed. Alle reactiemogelijkheden zijn momenteel gesloten.