Spoormachinist

ProRail zit in een ‘dip’ zoals een woordvoerder het ietwat sip noemt. Hij heeft het daarbij voornamelijk over het spoor tussen Arnhem en Winterswijk, waarop vrijwel dagelijks één of meerdere sein- en wisselstoringen voor uitval van treinen zorgen. De organisatie ‘baalt’ daarvan maar tegelijk wordt overheidsgeld niet uitgegeven. De woordvoerder haast zich te zeggen dat er weliswaar geld op de plank blijft liggen, maar dat er geen sprake is van achterstallig onderhoud.

Nu ligt het er maar aan wat je achterstallig onderhoud noemt, en wat een ‘dip’. Menig treinreiziger wordt gedurende de rit minstens één keer gelanceerd of door wisselstraten gedwongen kennis te maken met zowel linker- als rechterbuur, of er een gangpad tussen zit of niet. Alleen de beginnende conducteur begint na Boxtel - richting Eindhoven - kaartjes te knippen. Zijn mentor kijkt, zich stevig vasthoudend aan een bank, hardop lachend toe hoe de leerling bij een aantal dames op schoot belandt en vervolgens de grootste moeite heeft om zich weer uit de wurgende greep van het groepje los te maken. Deze grap is nog veel leuker als er een teammanager meegaat, maar door ervaring herkennen die ondertussen allemaal het beruchte hogesnelheidswissel.

Op onderstaande foto’s nog een paar ‘dipjes’. Kies maar uit: een slinger naar links, een ruk naar rechts of gewoon de lucht in? Even een hand boven de koffie. Zolang de trein met alle wielen op de rails landt, is er geen sprake van achterstallig onderhoud.

Natuurlijk baalt het personeel van ProRail. Wat kun je anders als je nieuwe directrice op haar eerste werkdag al verkondigt dat ze niet is aangesteld om problemen op het spoor snel op te lossen, de reizigers wat haar betreft maar moeten wachten tot ze een ons wegen, ze geen enkele affiniteit met het spoor heeft en gewend is aan twee auto’s met chauffeur voor de deur. (Ik vermoed één voor de directrice en één voor haar ego.) Ze is enkel aangenomen om structureel 70 miljoen te bezuinigen en dat is precies wat ze gaat doen. Minister Melanie Schultz baalt van deze - en vele andere - uitspraken van Marion Gout, maar blijft vertrouwen in haar houden. Kortom, de minister baalt, ProRail baalt, de reiziger baalt en het vertrouwen ligt veilig in een afgesloten la onder een stapel vergaderstukken.

Gout kwam net na de vorige winter, met enorme problemen op het spoor, bij ProRail. Wel een heel vervelende timing dat de organisatie nu vlak vóór de winter in een dip is beland. Althans, dat wordt vanuit het hoofdkantoor beweerd. Maar heeft die dip al geleid tot depressies op de werkvloer?

Op 3 oktober was er vanwege een defecte bovenleiding minder treinverkeer mogelijk van en naar Weert. Gelukkig kon ik er met de intercity van Maastricht naar Eindhoven wel langs. Ongebruikelijk, want normaal wordt het hele gebied rondom de defecte draad uit veiligheidsoverwegingen spanningsloos gemaakt. Met gevaar voor eigen leven, probeerden twee dappere mannen - of vrouwen, dat kon ik niet zien omdat ze een helm droegen - van ProRail de hoogspanningskabel te repareren. Zonder te wachten op geavanceerde apparatuur, klommen de twee op de gestrande trein om bij de stroomdraad te komen. Menig treinklimmer - zeker in India - heeft deze actie met de dood moeten bekopen. Het hield deze helden niet tegen, waardoor binnen de kortste keren het spoor weer in gebruik kon worden genomen. Hoezo geen affiniteit met het spoor? Niet alle uitspraken op hoog niveau - bezuinigen is belangrijker dan wachtende reizigers - worden op de werkvloer begrepen. Gelukkig maar…

Dit bericht was geplaatst op 8 oktober 2011 om 16:45 en is gearchiveerd onder spoor. Je kan de reacties hierop volgen via de RSS 2.0 feed. Alle reactiemogelijkheden zijn momenteel gesloten.